Wolne tematy

Stan, w jakim znajdował się ten człowiek, nie dawał mu wiele nadziei na przeżycie nawet w najlepszym londyńskim szpitalu. A gdyby nawet przetrwał operację, zostałby ślepcem do końca życia. Nerwy wzrokowe musiały ulec zniszczeniu. Poszukałem jego pulsu. Bił jeszcze, ale słabo i nieregularnie. Pomyślałem, że naprawdę nie ma żadnych szans, aby mu pomóc. Gdyby nawet przeżył przenosiny z samolotu na lód, to z pewnością nie przetrwałby transportu do naszego baraku. Było prawie niemożliwe, żeby odzyskał przytomność, ale tląca się w mojej lekarskiej świadomości maleńka iskierka nadziei kazała mi działać. Zaaplikowałem mu zastrzyk z morfiny. Potem umieściliśmy go w wygodnej pozycji na fotelu i przykryliśmy kocem. Zostawiliśmy go na miejscu. Za pomieszczeniem radiotelegrafisty znajdował się długi korytarzyk, w którym ustawiono wygodne fotele oraz składane łóżko. Była to kabina załogi. W chwili wypadku ktoś odpoczywał na tym łóżku. Teraz człowiek ten leżał na podłodze; był tylko w koszuli i w spodniach. Wypadek zaskoczył go. Nie zdawał sobie z niczego sprawy i, naturalnie, nigdy już nie zda sobie z niczego sprawy. Stewardesę znaleźliśmy w kabinie służącej do przygotowywania posiłków.

(Reklama: , stomatologia warszawa , bramka orange )